Het recente profiel van Sam Altman, CEO van OpenAI, in The New Yorker heeft geleid tot een debat dat veel verder gaat dan louter esthetiek. De begeleidende illustratie, gemaakt door mixed-mediakunstenaar David Szauder, toont een groep onstoffelijke, bewegende gezichten die rond Altman zweven. Hoewel het stuk expliciet wordt bestempeld als ‘Generated Using AI’, roept de aanwezigheid ervan in een van ‘s werelds meest prestigieuze tijdschriften diepgaande vragen op over de toekomst van creatieve intentie, de waarde van menselijke arbeid en de ‘ensloppificatie’ van moderne media.
Het proces versus het product
In tegenstelling tot de dwaze ‘slop’ die vaak wordt geassocieerd met generatieve AI – met weinig moeite tekstgestuurde afbeeldingen die de sociale media overspoelen – is de aanpak van Szauder diepgaand technisch en opzettelijk. Hij typt niet simpelweg een prompt en accepteert het eerste resultaat. In plaats daarvan omvat zijn proces:
- Aangepaste codering: Het ontwikkelen van zijn eigen software om afbeeldingen te genereren op basis van specifiek archiefmateriaal.
- Hybride workflows: Klassieke bewerking (zoals Photoshop) combineren met op AI gebaseerde verfijningen.
- Menselijke iteratie: Door tientallen schetsen en handmatige correcties bladeren om gezichtsuitdrukkingen en belichting vorm te geven.
Szauder hanteert een essentiële filosofie: “Ik ben ervan overtuigd dat zelfs in het tijdperk van AI eerst een beeld moet worden gevormd in de menselijke geest, en niet in de machine.”
Maar zelfs met deze hoge mate van menselijke betrokkenheid krijgt het eindproduct kritiek. Critici beweren dat het vertrouwen op de inherente ‘griezeligheid’ van AI – die verontrustende, enigszins onaangename kwaliteit – een steunpilaar wordt. In plaats van kunst te gebruiken om een nieuw perspectief te bieden, vertrouwt het beeld louter op de vibe van AI om zijn verhaal te vertellen, waarbij mogelijk een dieper niveau van stilistisch commentaar ontbreekt.
De existentiële bedreiging voor illustratoren
De adoptie van AI door grote publicaties vindt plaats tegen de achtergrond van extreme economische onzekerheid voor freelancekunstenaars. De sector wordt momenteel geconfronteerd met verschillende systemische druk:
- ** Banenverplaatsing: ** Omdat redacties proberen de kosten te verlagen, worden de budgetten voor illustratie vaak als eerste bezuinigd, waarbij AI wordt gepositioneerd als een goedkoper alternatief.
- De devaluatie van het auteurschap: Volgens de huidige richtlijnen van het Amerikaanse Copyright Office kunnen afbeeldingen die puur via tekstprompts zijn gemaakt, niet auteursrechtelijk beschermd zijn, omdat ze geen ‘menselijk auteurschap’ hebben. Dit creëert een juridisch en professioneel vacuüm voor makers.
- Economische kwetsbaarheid: Freelance illustratie is een sterk geatomiseerd vakgebied, waardoor het voor kunstenaars vrijwel onmogelijk is om zich te verenigen of collectief te onderhandelen tegen dalende tarieven en technologische ontwrichting.
Waarom dit belangrijk is voor de media-integriteit
Wanneer een publicatie als The New Yorker generatieve AI integreert, doet het meer dan alleen de beeldtaal veranderen; het dreigt een technologie te normaliseren die velen zien als de antithese van de beeldende kunst.
Er is een fundamenteel verschil tussen het oog van een kunstenaar – geïnformeerd door een leven lang smaak en intentie – en de output van een algoritme. Een kunstenaar vertaalt een visie via een rigoureus proces naar een tastbare realiteit; een AI interpreteert slechts een prompt. Wanneer het ‘proces’ wordt weggenomen, wordt de verbinding tussen de intentie van de maker en de ervaring van de kijker verzwakt.
Hoewel het werk van Szauder een verfijnde poging is om AI als hulpmiddel te gebruiken in plaats van als vervanging, blijft de stap een ‘gladde helling’. Door deze instrumenten in de redactie uit te nodigen, zelfs op een gecontroleerde, artistieke manier, kunnen prestigieuze media onbedoeld een medium legitimeren dat het levensonderhoud van de professionals die zij in dienst hebben, bedreigt.
Conclusie
Het gebruik van AI in hoogwaardige redactionele illustraties vertegenwoordigt een complexe middenweg: het is noch pure ‘slop’, noch traditionele kunst. Hoewel het nieuwe manieren biedt om complexe ideeën tot uitdrukking te brengen, riskeert het tegelijkertijd het menselijke proces te devalueren en de economische instabiliteit van het creatieve beroep te versnellen.
