Ik kijk te veel televisie. Het werk vereist dit. Als ik ‘s avonds wil ontspannen, zoek ik meestal naar iets op Netflix dat mijn hersenen doodt zonder vragen te stellen. Ik wilde troost. Wat ik kreeg was Slechtste buur ooit. Technisch gezien voldoet het aan de eisen. Wat betreft het onderwerp is het een ramp. De nieuwe inzending wordt extra gruwelijk in zijn slotakte. Verbijsterend genoeg val ik in slaap met waargebeurde misdaadhorror.
De bloemlezing breidt zijn bereik uit
Het is het nieuwste deel van Blumhouse’s Worst Ever bloemlezing. Voordien hadden we Slechtste ex ooit en Slechtste kamergenoot ooit. Hetzelfde formaat. Waargebeurde verhalen over mensen die de verkeerde vreemden vertrouwden. Om ze dan nog wat meer te vertrouwen. Om er vervolgens door gedood of getraumatiseerd te worden.
Vier afleveringen in deze aflevering. Vier verhalen over ondenkbaar geweld. Buren tegen buren. Ik ga de details hier niet uiteenzetten. Spoilers verpesten de show, en ik wil dat je de verdorvenheid zelf ervaart. Net als de vorige inzendingen overtreft elke aflevering de vorige. Het laat zien hoe ver mensen zullen gaan als gerechtigheid faalt en geestelijke gezondheidszorg niet bestaat.
Naar deze programma’s kijken is niet slim. Maar hun pure verraderlijkheid is vreemd genoeg rustgevend.
Denk daar eens over na. Je leven is een puinhoop. Oké. Goed. Dit is het tenminste niet.
Bijna elke zaak voelt fictief totdat de beelden het tegendeel bewijzen. De brutaliteit schokt je. De bloopers van de wetshandhaving maken je woedend. Je kijkt toe in de hoop dat een systeem wordt opgelost door de gevolgen op het scherm. Je houdt vast aan die hoopvolle gedachte.
Vorige seizoenen werd door het hele land gespeeld. Ik vond de afstand leuk. De moordenaars waren ver weg. Slechtste buur ooit heeft die troost gedood. Concreet de finale: De executeur.
Het gaat over Caroline Herrling. Een oplichter uit Los Angeles. Ze moest bewijsmateriaal verwijderen dat betrekking had op een lijk. Wat deed ze ter inspiratie? Ze heeft het eerste seizoen van Breaking Bad gezien. Ik laat de meeste details achterwege omdat ik van slapen hou. Maar ja, er was een vat. Vol zuur. Een ijzerzaag. Veel lawaai in haar appartement.
Een appartement. In de buurt van waar ik schrijf. Slechts een paar kilometer.
Die aflevering heeft mij gebroken. Het deed mij twijfelen aan mijn gewoonte. Het dient ook als een koele herinnering dat de geestelijke gezondheidscrisis hier in Amerika geen grenzen kent. Niet echt. Het leeft in je gang.
Vorm, inhoud en ethische grijze gebieden
Blumhouse heeft nu een formule. Ik weet dat wat ik schrijf vreselijk klinkt. Het is. Maar ze gebruiken animatie, bodycambeelden, verhalen uit de eerste persoon en nieuwsfragmenten. Het creëert iets vermakelijks. Hartverscheurend. Informatief. Allemaal tegelijk.
Mensen zouden hier over de uitbuiting moeten praten. Gruwelijk geweld zorgt voor slechte tv-kijkcijfers. Slachtofferfamilies lijden voortdurend. Is dit respectvol? Misschien niet. Maar de overlevenden die zich uitspreken, doen dit om de doden te eren. Ze bieden verhalen uit de eerste hand die kijkers kunnen helpen rode vlaggen in hun eigen chaotische leven te herkennen.
Veerkracht verbaast mij. Het komt in elke aflevering voor. Toxische relaties worden dodelijk. De vetes tussen kamergenoten exploderen. Burengeschillen ontploffen letterlijk. Toch breekt de menselijke geest niet altijd volledig.
Er is hoop, vooral op het einde. Rechtszaal beelden. Een hamerslag. Gerechtigheid wordt soms gediend, soms uitgesteld, vaak ontkend. De straffen passen niet altijd bij de misdaad. De show maakt je boos op de wet. Triest voor degenen die nog steeds het gewicht dragen.
Is dat niet het hele punt? Wij kijken naar de gruwel. Wij vertrekken boos. En misschien, heel misschien, letten we morgen beter op.
