Het voelt vrij. Het kost je nooit een cent. Je zoekt naar een recept. Je controleert je e-mail. Je plaatst een meme.
Dan kijken de machines toe.
Volgens een nieuwe analyse van de Web3 Foundation genereert de gemiddelde Britse internetgebruiker gedurende zijn leven ongeveer £194.001 aan commerciële waarde voor technologiebedrijven. Dat cijfer is geen rekening. Het is de prijs van jouw bestaan in datavorm. Inflatie-gekoppeld. Geruisloos geëxtraheerd.
Mensen moeten zich ervan bewust zijn dat hun gegevens worden gecontroleerd, verpakt en verkocht aan de hoogste bieder. Het is geen mysterie. Het is een businessmodel.
Bill Laboon van de stichting zei het ronduit. Hij merkte op dat gebruikers zelden de reikwijdte ervan begrijpen. Je denkt dat je alleen maar een spellingcontrole gebruikt of aan het chatten bent met ChatGPT.
In werkelijkheid?
Je traint de machine.
Traditionele cookie-tracking voelt als een vies geheim uit 2012. Het nieuwe spel is aggregatie. Reuzen verzamelen uw digitale voetafdruk (locatiepings, zoekgeschiedenis, geüploade afbeeldingen) en voeren deze door naar AI-modellen. Het ‘klassieke’ gebruik van data voor advertenties wordt nu overschaduwd door de rol ervan als brandstof voor kunstmatige intelligentie.
Wat is verontrustender? De advertentie voor schoenen die je niet hebt gekocht. Of het neurale netwerk dat weet hoe je spreekt.
In het rapport worden grote spelers als Amazon, Meta, Microsoft en Anthropic belicht. Deze bedrijven zouden theoretisch tot £ 1.042 per jaar kunnen verdienen aan één enkele gebruiker. Dat klinkt als veel totdat je kijkt naar de waardering van de bedrijven die op die gegevens berusten. Nvidia heeft onlangs vijf biljoen dollar bereikt. Microsoft en Apple zijn de vier gepasseerd.
De rijkdom druppelt niet naar de gebruiker. Het stroomt naar servers.
Laboon waarschuwt dat deze ondoorzichtigheid gevaarlijk is. Naarmate AI versnelt, worden gegevens de hulpbron. De huidige opzet is kapot omdat niemand een ontvangstbewijs krijgt voor de waarde die ze creëren. We krijgen alleen gerichte advertenties. En misschien een langzamere computer.
Een door de gebruiker geleid internet zou transparantie vereisen. Het zou eigenaarschap vragen.
Nu meteen? Wij scrollen gewoon. En de waarde hoopt zich op in de zak van iemand anders.
