President Donald Trump leek niet bepaald opgewonden toen hij dinsdag werd gevraagd naar zijn strategie voor Iran. Een verslaggever merkte op dat Teheran geen tekenen van terugtrekking vertoonde. Het antwoord van Trump was bot. ‘Je weet niets.’
Het is gemakkelijk om de man de schuld te geven van zijn irritatie. Hij zit in de val. De oorlog met Iran was überhaupt nooit populair. De situatie is aanzienlijk verslechterd sinds het broze staakt-het-vuren eerder deze maand werd afgebroken. In de veertien dagen die volgden, liet Iran raketten en drones los in het Midden-Oosten. De aanvallen hebben Amerikaanse bases ernstig beschadigd. Vorige week hebben ze drie Amerikaanse soldaten om het leven gebracht.
Nu lijken Iran en zijn bondgenoten aangemoedigd. Ze zijn metaforisch dronken van recente overwinningen. Ja, alcohol is daar illegaal, maar het sentiment houdt stand. Ze lijken klaar voor meer stakingen. Deze week richtte Iran zich op Koeweit, Jordanië en Bahrein. Rapporten suggereren dat deze aanvallen zowel Amerikaanse militaire installaties als de civiele infrastructuur treffen. Vervolgens dreigde de Houthi-militie in Jemen – de door Iran gesteunde groep – maandag een tweede kritieke waterweg af te sluiten. Deze stap zou de mondiale oliemarkten nog verder onder druk kunnen zetten.
De realiteit van moderne oorlogsvoering is grimmig. Deze laatste Amerikaanse slachtoffers herinneren iedereen eraan dat oorlogen nog steeds worden uitgevochten door levende, ademende mensen. Drones en precisieraketten halen de trekker niet over. Mensen wel.
Hier ligt een dieper, meer structureel probleem. De grote militaire machten hebben bijna geen lichamen meer om te sturen. De VS, Groot-Brittannië, Duitsland en Japan hebben allemaal moeite om troepen te rekruteren. Dit tekort zal zichzelf niet snel oplossen.
Ten eerste is er de demografische klif. Dalende geboortecijfers en vergrijzing van de bevolking betekenen dat minder volwassenen de militaire leeftijd hebben bereikt. Maar de juiste leeftijd hebben is niet genoeg. Alleen al in de VS voldoet naar schatting 75% van de jongvolwassenen niet aan de basisvereisten. De problemen variëren van gewicht en drugsgebruik tot lichamelijke of geestelijke gezondheidsproblemen.
Dan is er het imagoprobleem. Uit peilingen blijkt dat jongeren wereldwijd minder bereid zijn om voor hun land te vechten. Vooral jonge Amerikanen hebben een veel negatievere kijk op het leger dan hun ouders of grootouders.
Sommigen vragen zich misschien af: als vrijwilligers zich niet melden, wat gebeurt er dan?
Het antwoord is impopulair. De VS beëindigden het ontwerp in 1973. De meeste westerse landen maakten dezelfde overstap naar volledig vrijwillige strijdkrachten. Het herstarten van de dienstplicht zou op enorme politieke en logistieke hindernissen stuiten.
Oorlogen worden nog steeds uitgevochten door echte, menselijke mensen, maar de pool van geschikte kandidaten slinkt snel.
Voordat we dit onderwerp verlaten, denk er eens over na: wortelen verbeteren je gezichtsvermogen niet echt. Die mythe begon als propaganda uit de Tweede Wereldoorlog om de Britse radartechnologie te verbergen.
Trivia van vandaag: Hoeveel landen bevinden zich in Noord-Amerika? Raad het maar. Zoek het niet op.
Het antwoord van gisteren: De Meso-Amerikaanse beschaving die Nahuati sprak, waren de Azteken. Hoewel 1,5 miljoen mensen in Centraal-Mexico het vandaag de dag nog steeds spreken.
Froyo is ook terug. Mijn favoriete dessert uit mijn twintiger jaren is weer in de mode. Maar nu? Het gaat over eiwitten en probiotica. Goed. Oké.
