Het is een tedere scène. Kuikens kruipen onder de vleugels. Regen valt neer. Het onderschrift luidt: ‘Ware moederliefde.’
Jij deelt het. Je voelt een steek in je borst.
De video is nooit gebeurd.
Het is door AI gegenereerd. En het herschrijft hoe we de natuur begrijpen.
Onderzoekers van de Universiteit van Córdoba publiceerden een artikel in Conservation Biology waarin ze waarschuwden dat deze gefabriceerde clips echte schade aanrichten. Niet alleen voor algoritmen. Aan behoud.
De tools worden te goed. Generatieve AI kan nu overtuigende beelden van wilde dieren uit het niets spinnen. De studie stelt dat dit het publieke begrip van diergedrag hervormt. Ten onrechte.
Het publiek misleiden over diergedrag
Laten we eens kijken naar die virale vogelvideo.
Het laat zien dat ouders hun jongen beschermen. Het internet noemt het moederinstinct. Het is een leugen door weglating.
Bij 90% van de vogelsoorten? Mannetjes brengen ook de jongen groot. Het is niet alleen ‘moederliefde’. Het is een gedeelde plicht.
Dan zijn er reptielen, amfibieën en vissen. Velen bieden nul ouderlijke zorg. Niets van dit alles komt overeen met het sentimentele verhaal dat de AI construeert.
Het artikel belicht ook andere ficties.
Roofdieren die prooien knuffelen. Parasieten spelen met gastheren. In deze interacties is een onwaarschijnlijke genegenheid ingebakken. Ze suggereren een harmonie die in het wild niet bestaat.
Erger nog zijn de banden tussen mens en dier.
Eén fragment toont een ijsbeer die door vissers wordt ‘gered’. De beer kijkt dankbaar. Overdreven.
Dit is niet alleen schattig. Het is gevaarlijk.
Het creëert een vals gevoel van veiligheid rond wilde dieren. Het zou zelfs de vraag naar exotische huisdieren kunnen aanwakkeren. Wat de illegale handel drijft.
De voorkeur voor ‘schattige’ soorten
Wie mag er in de AI-dierentuin zijn?
Waarschijnlijk zoogdieren.
Ze domineren sowieso de sociale media. De onderzoekers voorspellen dat AI verder in hun richting zal afwijken.
Dit heeft een financieel rimpeleffect. De financiering van natuurbehoud is al ongelijk. Minder populaire soorten worstelen. Als het publiek alleen maar de pluizige zoogdierillusies ziet – en er om geeft – verliest de rest het.
Er is ook de kwestie van de locatie.
Valse beelden getagd met echte plaatsen? Toeristen gaan op zoek naar dieren die er niet zijn.
Dit verhoogt de druk op ecosystemen. Onnodige stress. Ontregeling.
Burgerwetenschappelijke gegevens worden bedreigd
Het probleem gaat verder dan virale video’s.
Het komt in de gegevens terecht.
Een afzonderlijke studie in Nature Ecology and Evolution waarschuwt voor AI-gemanipuleerde foto’s en audio op burgerwetenschappelijke platforms.
Mensen uploaden deze om de verspreiding van soorten te volgen. Om gedrag te begrijpen.
Als de gegevens besmet zijn, is de wetenschap gebrekkig.
De dader? Vaak niet regelrecht verzinsel. Maar ‘oververbetering’.
Mensen willen mooiere foto’s. Ze gebruiken AI-editors.
Deze hulpmiddelen kunnen kenmerken verwijderen die worden gebruikt om soorten te identificeren. Of voeg ze toe waar ze niet thuishoren.
Hier is een concreet voorbeeld.
Iemand heeft een foto ingediend bij iNaturalist. Beweerde dat het een roodvleugelmerel was. Een Noord-Amerikaanse soort. Nog nooit eerder gezien in Brazilië.
De vogel? Een epaulet wielewaal. Plaatselijk algemeen.
De afbeelding was opnieuw opgebouwd met de AI-editor van Google. Het voegde rode vleugelmarkeringen toe. Waarschijnlijk omdat de trainingsgegevens van de AI in het voordeel waren van de Noord-Amerikaanse vogel.
De bijdrager bedoelde geen kwaad. Ik wilde gewoon een mooiere foto.
De onderzoekers repliceerden de fout onafhankelijk. Hetzelfde resultaat.
Ze hebben openbaar onderwijs nodig. Gebruikers moeten weten hoeveel deze bewerking de wetenschappelijke integriteit schaadt.
Een leemte in de regelgeving
Het onderzoek uit Córdoba biedt geen oplossing.
Mondiale regulering van AI-inhoud? Onwaarschijnlijk. Niet snel.
In plaats daarvan roepen ze op tot mediageletterdheid.
Het publiek moet zich afvragen wat ze zien. Het is waar om niet langer aan te nemen dat wat viraal is.
Het is een kwetsbare lijn waar we over lopen.
De grens tussen wat echt is en wat wordt weergegeven.
We delen fictie als feit. En de dieren in het wild betalen de prijs.
