De klok sloeg uur één. Minuut 45. Ik ging rechtop zitten.
Demis Hassabis stond op het podium. Hij had het niet over chatbots of advertenties. Hij had het over Gemini for Science. Echte problemen. Zwaar spul. Ik was verslaafd.
Als je voor het einde afdwaalde, miste je het signaal in het lawaai. Google voorspelt orkaanpaden. Nu. Wanneer extreem weer wilder wordt en het NOAA-budget kleiner wordt. Ze bouwen een digitale tweeling van de aarde om ontbossing te bestrijden. Voedselonzekerheid aanpakken.
Er zijn medische projecten in de maak. Immuunstoornissen. Kanker.
Het is gemakkelijk om te vergeten dat AI nobele redenen heeft om te bestaan. Zeker, geen van deze print direct geld. Maar het mogen niet alleen maar voetnoten zijn. Niet bij Google.
Het internet is slordig. Banen zijn in gevaar. In die mist voelen deze wetenschappelijke doorbraken als ankers.
“Het voelt als een oversimplificatie, niet alleen een morele mislukking, maar een merkfout. Mensen zijn bang voor AI. Laten zien dat het ziekten geneest, zou de wateren kunnen kalmeren.”
Misschien was het op de laatste plaats zetten van de wetenschap een laatste wanhopige poging om op een hoog niveau te eindigen. Na een uur van incrementele modelaanpassingen waar niemand om vroeg? Mogelijk. Waarschijnlijker? Google waardeert simpelweg zoeken en generatieve video boven menselijk leven.
Dat voelt als een vergissing. AI is niet geliefd buiten Silicon Valley. Er is een overwinning nodig. Een echte.
Google wil dat we juichen over een AI die blokfeesten plant. Het is moeilijk te verkopen. De meesten van ons maken zich alleen maar zorgen over een datacenter dat het elektriciteitsnet in onze buurt vernietigt om dat feest te kunnen organiseren.
De remedie versus de inhoud
Behandelingen voor kanker. Nu dat wekt mensen interesse.
Hassabis vertelt met passie over geneeskunde. Tientallen jaren van interviews ondersteunen dit.
“Ik heb altijd geloofd dat de belangrijkste toepassing… het verbeteren van de menselijke gezondheid zou moeten zijn.”
Hij heeft gelijk. Hij won de Nobelprijs voor Scheikunde. Hij bouwde hulpmiddelen voor het ontdekken van medicijnen. Zijn bedoelingen lijken oprecht. Eervol.
Waarom hem dan op het podium zetten om een nieuw videomodel te onthullen? Een die inhoud genereert, en niet geneest? Waar is de menselijkheid daarin?
Hassabis zou de Einstein van zijn generatie kunnen zijn. Maar hij wil dat het bedrijf uit de weg gaat. Om hem te laten focussen op wat belangrijk is. Niet de aandelenkoers volgend kwartaal.
Als het hem lukt, wint Google ook. Ze financieren doorbraken als de overheidssubsidies opdrogen. Zij krijgen de eer. De geschiedenisboeken zullen het zeggen.
Maar daarvoor is het spelen van het lange spel vereist. Prioriteit geven aan het goede boven de winst. Financieringsinspanningen die jarenlang geen cent opleveren voor de aandeelhouders.
Kan BigTech dat? Of komt de kwartaalrapportage altijd op de eerste plaats?
