Het is nu 2024.
Niet 2023 toen we elkaar voor het laatst spraken. Niet toen Bard nog bestond – rust in vrede met de naam die langer duurde dan iemand had verwacht. Het gesprek van toen? Eenvoudig. Google liep achter. De kloof was duidelijk. De angst was reëel.
Vraag Pichai vandaag nog naar die kloof en het antwoord verandert volledig.
Hij schuwt het niet. Probeert niet de ruwe randen glad te strijken. Zegt het ronduit: we zijn er. Niet meer jagen. Aan tafel zitten met de weinige anderen die daadwerkelijk de grens verleggen.
De nuance doet er wel toe. Je kunt niet zomaar de overwinning in één klap claimen als AI zo complex is. Pichai verdeelt het in stukjes die logisch zijn. Sommige gebieden? Google leidt. Tekst. Multimodaliteit. Stem. Redenering. Algemene intelligentie over de hele linie voelt sterk aan. Zeer capabel.
Dan zijn er de delen waar de naald naar beneden wijst.
Specifiek codeermiddelen. Hulpmiddelen. Het volgen van complexe instructies over een lange horizon. Pichai geeft toe dat ze hier een beetje achterlopen. Geen suikerlaagje. Geen bedrijfsmatige draai om het tekort te verbergen.
Het is een combinatie van gelijktijdig leiden en volgen.
Dus wat is het gevoel in het algemeen? Vol vertrouwen? Voorzichtig? Een beetje van beide.
Hij vertelt over consumenten, ondernemingen en ontwikkelaars die allemaal succes boeken. Het is niet alleen maar een hype. Het is werkende technologie, wereldwijd verzonden en gebruikt. Het momentum is verschoven van ‘inhalen’ naar ‘grond vasthouden’.
Misschien zelfs vooruitgang op specifieke fronten.
Ze zijn hard aan het werk om die coderingskloof te dichten. Dat is de belofte. Maar op dit moment voelt de positie als verdiend en niet als verklaard.
Wie mag überhaupt definiëren wat ‘de grens’ eigenlijk betekent?
