Zittend in een cabine met airconditioning. Buiten? Chaos. Warmte. Overvolle demostraten bij Google I/O.
Ik sprak met een vrouw die er niet was.
Ze was niet alleen afgelegen. Ze was helemaal geen mens.
Het was Google Beam. Dat HP-videoschermding dat we eerder zagen als Project Starline. Meestal krijg je een echt persoon aan de andere kant. Holografisch-achtig. Glasvrije 3D-aanwezigheid. Deze keer?
Een video-AI-agent.
De demo was 2D. Er was geen 3D nodig om met mijn hoofd te rotzooien.
Waarom? Omdat de vrouw op het scherm fotorealistisch was. Deepfake-kwaliteit. Ze glimlachte. Gebaar. Sprak terloops.
Ze had geen naam. Ik heb alleen maar gepraat.
Ik vroeg om een foto van mezelf terwijl ik goocheltrucs uitvoerde in een New York Jets-stadion. Zij heeft het gegenereerd. Direct. Toen wees ze naar een propbanaan op mijn tafel. Complimenteerde de rugzak van mijn fotograaf.
Het voelde natuurlijk. Te natuurlijk.
De agent haalde kaarten tevoorschijn. Gezochte locaties. Gaf aanbevelingen terwijl een medewerker vanuit de backend de demo begeleidde. Maar het gezicht op het scherm? Het keek mij recht aan. Het bewoog zijn ogen. Het knikte.
Is het nuttig? Of gewoon onhandig?
De meesten van ons hebben Zoom. Of Teams. Telefoongesprekken zijn prima.
Microsoft heeft zijn best gedaan om telepresence “echt” te maken in Teams. Nu lopen ze terug naar de zware technologie. Ze willen eenvoud. Google wil aanwezigheid.
Andrew Nartker, algemeen directeur van Google Beam, noemt het een experiment. Hij liegt niet.
Maar experimenten hebben eindpunten.
Denk aan themaparken. Disney’s Star Wars-landen. Wat als die AI bij de eetkraam stond? Begroet in Galactic Basic terwijl je synth-sap serveerde?
Denk aan hotels. Digitale conciërges die eigenlijk op lijken op mensen.
Of erger?
Vervangt conciërges volledig. Geen personeel. Gewoon schermen. Een stap vooruit ten opzichte van de AI-drive-through-vensters die we beginnen te zien.
Ik zag de magie. Ik voelde de angst.
De Beam-demo was voor mij het beste deel van Google I/O. Technisch gesproken. Emotioneel? Het was een wasbeurt.
We bouwen gezichten voor onze bots. En we laten ze eerst lachen.
Waar komen ze vervolgens terecht?
Waarschijnlijk op je bureau. Of aan de voorkant van een hotellobby. Kijken. Luisteren. Wachten op een prompt.
