Vóór de 20e eeuw betekende het leven op het Amerikaanse platteland het accepteren van isolatie. Als je boer was, kreeg je geen post aan je deur. Je moest naar een ver postkantoor trekken of particuliere exprespostbedrijven betalen voor dit voorrecht. Het was lastig en duur. Dat veranderde toen de Verenigde Staten Rural Free Delivery lanceerden, een dienst die in 1896 begon en de relatie tussen boerenfamilies en de rest van het land fundamenteel veranderde.
De drang naar deze verandering gebeurde niet van de ene op de andere dag. Steden kenden al sinds 1863 gratis postbezorging. Plattelandsbewoners wachtten ruim twintig jaar op dezelfde luxe. De National Grange pleitte meedogenloos voor de uitbreiding van deze diensten. Er was politieke druk voor nodig om de status quo eindelijk te doorbreken.
De politieke strijd achter de dienst
Thomas E. Watson, een congreslid uit Georgië, speelde een cruciale rol. Hij drong er al in 1893 wetgeving door voor een RFD-systeem. Maar de weerstand was hevig. Lokale winkeliers vreesden concurrentie van postorderhandelaren. Ze lobbyden om de dienst uit te stellen. Hun inspanningen werkten, althans voor een paar jaar.
De eerste vijf renners gingen pas in oktober 1896 de weg op. Ze begonnen op het platteland van West-Virginia. Het was een bescheiden begin. Een handjevol vervoerders die brieven bezorgen bij geïsoleerde boerderijen. Maar het model bleek onmiddellijk effectief.
De uitbreiding volgde snel. In 1898 kondigden postkantoorfunctionarissen een eenvoudig uitbreidingstraject aan. Elke groep boeren zou gratis bezorging kunnen krijgen. Ze hoefden alleen maar een petitie te sturen. De petitie vereiste een beschrijving van hun gemeenschap en wegen. Het moest ook naar hun congreslid gaan.
De sluizen van de petitie gaan open
Boeren reageerden overweldigend. De stroom aan petities was onthutsend. In 1905 beheerde het postkantoor 32.000 RFD-routes. Het ging niet alleen om gemak. Het ging over integratie.
Het systeem verbond geïsoleerde gemeenschappen met nationale trends. Vóór RFD waren plattelandsbewoners vaak afgesneden van het hedendaagse denken en de mode. De postbode werd een kanaal voor de moderniteit. Hij bracht kranten, tijdschriften en catalogi mee uit stedelijke centra.
De impact reikte verder dan persoonlijke brieven. In 1913 werd het RFD-systeem aangevuld met Pakketpost. Door deze toevoeging konden zwaardere goederen efficiënt worden afgeleverd. Als gevolg hiervan bloeiden de postorderbedrijven. Sears en andere reuzen zijn enorm gegroeid door gebruik te maken van deze routes.
Maar de sociale impact was misschien wel groter. Plattelandsgezinnen waren niet langer geïsoleerd. Ze maakten deel uit van het Amerikaanse verhaal van de 20e eeuw. Ze zagen wat anderen kochten. Ze lazen hetzelfde nieuws. Ze deelden dezelfde culturele toetsstenen.
Is de angst van de winkeliers werkelijkheid geworden? Ja, postorderhandelaren hebben hun monopolie uitgehold. Maar ook aan het isolement kwam een einde. De plattelandservaring was niet langer een afzonderlijk bestaan. Het werd onderdeel van een samenhangend geheel.
De infrastructuur voor verbinding was gebouwd. Het begon met brieven. Het ging verder met pakketjes. Het eindigde met het gevoel deel uit te maken van een grotere samenleving. De wegen werden in kaart gebracht. De routes zijn vastgesteld. De rest was geschiedenis.
Of misschien nog maar het begin van het moderne tijdperk.
