De boete van 890 miljoen euro die de Europese Unie aan Google heeft opgelegd, is niet zomaar een klap op de pols. Het is munitie.
Concreet is het de brandstof voor een groeiende reeks particuliere schadevergoedingsclaims in heel Europa.
Deze boete is de eerste die wordt opgelegd op grond van de Digital Markets Act. Het richt zich op twee verschillende gedragingen: het bevoordelen van de eigen services van Google in de zoekresultaten en het beperken van app-ontwikkelaars om gebruikers naar goedkopere betalingsopties te sturen.
Waarom doet dit er nu toe?
Omdat bijna elke grote rechtszaak die al aanhangig was, voortbouwde op een oudere uitspraak uit 2017. De nieuwe boete bewijst dat het gedrag niet is gestopt. Het veranderde alleen van vorm. En dat maakt de verdediging van Google aanzienlijk moeilijker om in de rechtbank te verkopen.
Hoe de nieuwe DMA-boete de schadeberekening verandert
Om de verschuiving te begrijpen, moet je naar de tijdlijn kijken.
De huidige golf van rechtszaken is gebaseerd op het Google Shopping-vonnis van de Europese Commissie uit 2017. In die uitspraak werd Google schuldig bevonden aan zelfvoorkeur. Het dwong hen om de manier waarop ze zoekresultaten weergaven te veranderen.
Eisers gebruikten die bevinding uit 2017 om hun verliezen te kwantificeren. Ze hoefden niet opnieuw te bewijzen dat Google oneerlijk was. Ze moesten alleen maar bewijzen hoeveel het hen in de jaren die volgden kostte.
De nieuwe straf bestrijkt verschillende terreinen.
Het gaat in op de voortdurende zelfvoorkeur na de regels van 2017. Het pakt ook anti-stuurpraktijken in de Google Play Store aan.
Brussel ontdekte dat Google app-ontwikkelaars beperkte om gebruikers te vertellen over goedkopere betalingsopties buiten het Play-ecosysteem.
Dit onderscheid is van cruciaal belang.
Het ondermijnt een belangrijk verdedigingsmiddel dat Google in deze nationale rechtbanken heeft gebruikt: dat de oplossingen van 2017 het probleem hebben opgelost en dat de schade van korte duur was.
Als het gedrag jaren later wordt voortgezet, vervalt het argument van ‘het probleem is opgelost’.
Waar rivalen hun deel claimen
De omvang van de gevorderde schadevergoeding is onthutsend.
In Duitsland is een Berlijnse rechtbank al begonnen met het uitdelen van vonnissen. In november 2025 ontving prijsvergelijkingssite Idealo € 465 miljoen. Dat staat ver af van de 3,3 miljard euro waar zij aanvankelijk om vroegen.
Mede-oprichter Albrecht von Sonntag nam geen blad voor de mond. Hij stelde dat marktmisbruik gevolgen moet hebben en geen lucratief bedrijfsmodel mag worden.
In hetzelfde geval won Producto GmbH, die Testberichte.de exploiteert, ongeveer €107 miljoen. Ze hadden 290 miljoen euro gevraagd.
Italië komt agressief in actie.
De dochteronderneming van de Moltiply Group, 7Pixel, heeft in mei 2025 een claim van € 2,97 miljard ingediend. Dit is gericht op schade aan de Trovaprezzi.it-service. Moltiply maakte dit bekend in een gereguleerde indiening, waarbij werd opgemerkt dat het cijfer de structurele effecten van het misbruik en de berekende rente omvat.
Het Zweedse PriceRunner, eigendom van Klarna, verzekerde zich in juli 2026 van ongeveer € 1,7 miljard in een uitspraak van de rechtbank in Stockholm.
Waarom dit het juridische slagveld verandert
De meeste van deze zaken dateren van vóór de nieuwe DMA-boete. Het zijn ‘vervolgclaims’.
Maar de nieuwe boete doet meer dan alleen maar erger maken. Het vergroot mogelijk de reikwijdte van de verhaalbare schade.
Omdat de DMA-boete wangedrag van recentere jaren documenteert, kunnen bedrijven nu ook voor die latere periode schadevergoeding eisen.
Voorheen konden zij alleen terugkijken op het tijdperk van vóór 2017, waarop de oudere jurisprudentie betrekking had.
Deze verschuiving zal waarschijnlijk leiden tot grotere claims. En het kan geheel nieuwe rechtszaken tot gevolg hebben.
Google vecht terug.
Kent Walker, president van Global Affairs van het bedrijf, verwerpt de kwalificatie van de boete als eerlijke concurrentie. Hij stelt dat de EU Google dwingt functies te verwijderen die gebruikers echt leuk vinden.
Realtime prijzen. Beschikbaarheid van hotels. Zoekresultaten voor vluchten.
Walker noemt dit productdegradatie, geen regulering.
De Commissie ziet het anders. Teresa Ribera, uitvoerend vicevoorzitter voor een Schone, Eerlijke en Competitieve Transitie in Brussel, benadrukte een eenvoudig punt. Producten moeten winnen op basis van verdienste. Ze mogen niet winnen omdat één bedrijf eigenaar is van de zoekmachine die iedereen gebruikt.
De rechtbanken in Europa hebben nu de taak om te beslissen welke visie zwaarder weegt in het grootboek van miljarden.
