Lila Bell Acheson was niet alleen een vrouw van een beroemde uitgever. Ze was de operationele motor achter een van de meest succesvolle tijdschriftenmerken uit de geschiedenis. Zonder haar organisatorische vaardigheden en sociale connecties was Reader’s Digest misschien een papieren idee gebleven.
Ze werd geboren op eerste kerstdag 1889 in Virden, Manitoba. Haar vader was een presbyteriaanse predikant. Het gezin trok door kleine steden in het Midwesten voordat ze zich in Tacoma, Washington vestigden. Die stap veranderde alles.
In Tacoma ontmoette ze DeWitt Wallace. Hij was een ambitieuze uitgever met een groot idee. Hij wilde een digestmagazine maken. Het zou verhalen van algemeen belang uit andere publicaties verzamelen. Het formaat was eenvoudig. De inhoud was breed.
De timing was slecht. De Verenigde Staten gingen de Eerste Wereldoorlog in. Het project liep vast.
Wallace sloot zich aan bij het Amerikaanse leger. Hij liet het tijdschriftidee achter zich. Acheson wachtte niet. Ze ging aan het werk.
Ze organiseerde YWCA-centra in de oostelijke staten. Deze centra ondersteunden vrouwen die in de oorlogsindustrie werkten. Het was zwaar, praktisch werk. Het gaf haar ervaring in management. Het leverde haar ook een netwerk op.
Na de oorlog bleef ze in het Oosten. Ze ging door met maatschappelijk werk. Ze keerde niet terug naar Tacoma.
Ze trouwden in 1921.
Het eerste nummer van Reader’s Digest verscheen in 1922. De oplage begon klein. In het eerste jaar werden er 1.500 exemplaren van verkocht. De groei was niet onmiddellijk.
Maar het hield niet op.
In 1929 steeg de oplage tot 200.000. Het model werkte.
Het tijdschrift werd een wereldwijd fenomeen. Aan het begin van de 21e eeuw bestond het in 50 edities. Het werd in 21 talen gepubliceerd. De wereldwijde oplage bereikte ongeveer 23 miljoen lezers.
Acheson en Wallace waren ook grote filantropen. Ze herstelden historische locaties over de hele wereld. Hun werk leverde hen in 1972 de Presidential Medal of Freedom op.
Ze richtten het Lila Wallace-Reader’s Digest Fund op. Het ondersteunde educatieve en culturele programma’s. De stichting werd in 2003 gereorganiseerd als de Wallace Foundation.
Acheson stierf op 8 mei 1984 in Mount Kisco, New York. Ze was 94.
Haar nalatenschap staat niet alleen in de tijdschriften. Het zit in de infrastructuur die ze heeft gebouwd. Ze maakte van het idee van een echtgenoot een mondiale onderneming. Zij gaf leiding aan de mensen achter de verhalen.
De Wallaces bewezen dat inhoud en liefdadigheid naast elkaar konden bestaan. Maar het echte verhaal wordt vaak over het hoofd gezien. Het gaat om de partner die de lancering mogelijk maakt.
Zonder Acheson zou de spijsvertering in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog zijn gestorven. In plaats daarvan overleefde het. Het bloeide.
De vraag blijft. Hoeveel andere ideeën mislukten omdat de organisator ontbrak?
We noemen zelden de organisatoren. Wij benoemen de gezichten. De auteurs. De oprichters.
Maar de basis wordt door anderen gelegd.
